De Uchigatana/Uchikatana werd ontwikkeld in de 14e eeuw. De uchigatana is kleiner dan de tachi. Daarom is het geschikt voor gevechten in kleine ruimtes (bijvoorbeeld in gebouwen). Het werd aan de riem gedragen met het snijvlak omhoog, waardoor het veel sneller getrokken kon worden. In tegenstelling tot de tachi is de greep van de uchigatana recht. De naam Uchigatana komt overeen met de naam Katana.

Na verloop van tijd werden de zwaarden van de originele tachi korter en korter voor een betere hantering. Een andere ontwikkeling was dat de zwaarden met de snede naar boven aan de riem werden gedragen. Dit zijn de kenmerken van de katana. Katana werd gebruikelijk in de 14e eeuw en vooral tijdens de vredesperiode vanaf de Muromachi periode. Het wordt aan de riem gedragen en heeft een recht handvat. Het is het legendarische primaire wapen van de samoerai. De lengte/ nagasa is ca. 70 cm tot 100 cm.
Het is het meest gerespecteerde zwaard onder de wapens van de samoerai.

Een wakizashi is het iets kortere zwaard (tot 59,9cm)van de samoerai. Het ontstond rond dezelfde tijd als de katana. Het is een secundair wapen en wordt met één hand gehanteerd, dus het is een directe afstammeling van de Uchigatana. De snijkant wijst naar boven bij het dragen achter de Obi. Vooral tijdens de vredesperiode vanaf het begin van de 17e eeuw was dit zwaard erg populair en werd het meestal met de katana gedragen als een DaiSho.

Daisho (letterlijk groot en klein) wordt in het Japans gebruikt voor vergelijkbare paren van een klein en een groot zwaard. In de context van zwaarden duidt het een zwaarden paar aan bestaande uit een lang zwaard en een kort zwaard met gelijkende koshirae/monteringen.
Het werd beschouwd als een statussymbool van de samoerai, omdat ze het zwaard in het openbaar mochten dragen. Een Daisho bestaat uit Daito en Shoto.

De Daito (lang zwaard) is het langere zwaard van het paar zwaarden.
Vormt vaak de katana als het langere zwaard van de dasho. Het langere zwaard was meestal het primaire wapen van de Samurai.

Het shoto (kort zwaard) is het kortere zwaard van het paar dat als “secundair wapen” werd gebruikt.
Een wakizashi werd vaak gebruikt als shoto in huis of beperkte ruimten.

Vertaald betekent kort zwaard en kan worden gezien als mes of dolk. Hij heeft een lengte van max. 30 cm.
De Samurai droeg het vaak binnens huis waar geen zwaarden werden gedragen.

Het was een van de privileges van de samoerai om een katana of de dasho in het openbaar te dragen. Tijdens de lange periode van vrede vanaf het begin van de 17e eeuw werden samoerai-zwaarden en hun ontwerp statussymbolen. Dus de zwaarden werden gebruikt om aan de buitenwereld te laten zien wie je bent. Daardoor verdween het oorlogszuchtige gebruik naar de achtergrond en kwam het artistieke kunnen van de smid meer naar voren.
In de loop van de Meiji-restauratie in de 19e eeuw verloren de samoerai hun speciale privileges (1876) en was het niet langer toegestaan om de zwaarden in het openbaar te dragen. Hiermee ging het eerdere belang van de zwaarden verloren.

Gunto of Shin-gunto is een overkoepelende term voor Japanse militaire zwaarden.
Tijdens de industrialisatie van Japan in de 19e eeuw werd de oorspronkelijke zwaardstijl niet gebruikt. Na te zijn getraind door westerse militaire adviseurs, gebruikten de keizerlijke troepen zwaarden van overwegend westers ontwerp: relatief rechte zwaarden met een sabelachtig ontwerp. In het Japans worden deze wapens kyu-gunto genoemd. Dit nieuwe wapen was het shin-gunto of “nieuw legerzwaard”. Het was bedoeld voor officiersgebruik in het keizerlijke Japanse leger en de marine.